Europejski Akt o Dostępności: kto musi poprawić stronę

Od 28 czerwca 2025 obowiązuje ustawa z 26 kwietnia 2024 r. o zapewnianiu spełniania wymagań dostępności niektórych produktów i usług przez podmioty gospodarcze (Dz.U. 2024 poz. 731). To polskie wdrożenie Europejskiego Aktu o Dostępności. W 2026 część firm wciąż czyta ją jak obowiązek dla każdej strony. Tak ustawa nie jest napisana.

To nie jest porada prawna. Zakres dla konkretnej spółki wynika z modelu sprzedaży, nie z branżowego wpisu.

Kogo ustawa obejmuje

Ustawa dotyczy wybranych usług świadczonych konsumentom. W artykule 3 są wśród nich: telekomunikacja, dostęp do mediów audiowizualnych, usługi towarzyszące transportowi pasażerskiemu, bankowość detaliczna, rozpowszechnianie e-booków i handel elektroniczny.

Handel elektroniczny jest zdefiniowany wąsko: usługa na odległość, przez stronę albo urządzenie mobilne, drogą elektroniczną, na indywidualne żądanie konsumenta, w celu zawarcia umowy. Sklep, który domyka zakup online, jest w tym zakresie. Strona firmowa z telefonem i formularzem kontaktowym, która nic nie sprzedaje, zwykle poza niego wypada.

Dla e-commerce organem nadzoru rynku jest minister właściwy do spraw informatyzacji. Każdy może zgłosić brak dostępności do PFRON. Po kontroli usługodawca może dostać wezwanie do poprawek, z terminem nie dłuższym niż 120 dni, albo zakaz świadczenia usługi na okres do 180 dni.

Kary pieniężne sięgają dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce i nie więcej niż 10% obrotu z poprzedniego roku. Wysokość zależy od skali naruszenia. Tekst ustawy jest w Dzienniku Ustaw, a omówienie zakresu publikuje Ministerstwo Funduszy.

Kogo ustawa wyłącza

Artykuł 4 wyłącza usługi mikroprzedsiębiorców. W Prawie przedsiębiorców mikroprzedsiębiorca to firma, która w co najmniej jednym z dwóch ostatnich lat zatrudniała średniorocznie mniej niż 10 osób i nie przekroczyła równowartości 2 mln euro obrotu albo sumy bilansowej.

Wyłączenie dotyczy usług. Mikrofirma, która produkuje albo wprowadza na rynek produkty objęte ustawą, ma osobne obowiązki przy tych produktach. Sklep internetowy prowadzony przez mikrofirmę z obowiązków usługi dostępności wypada.

Drugi limit to okres przejściowy z artykułu 85. Umowy o świadczenie usług zawarte przed 28 czerwca 2025 mogą trwać w niezmienionej treści do wygaśnięcia, nie dłużej niż do 28 czerwca 2030. Do tej samej daty usługodawca może świadczyć usługę na produktach niespełniających wymagań, jeśli używał ich do usług tego samego rodzaju jeszcze przed wejściem ustawy. Nowy sklep uruchomiony po 28 czerwca 2025, u firmy spoza wyłączenia, powinien spełniać wymagania od startu.

Co strona ma spełniać

Ustawa nie wkleja tabeli WCAG. Przy stronach wymaga informacji postrzegalnych, funkcjonalnych, zrozumiałych i kompatybilnych oraz jednolitości serwisu w tych czterech cechach. To te same cztery zasady, na których stoi WCAG. Domniemanie zgodności daje norma zharmonizowana, w praktyce EN 301 549.

Przy stronach i sklepach praktycznym odpowiednikiem tych zasad jest WCAG 2.2 na poziomie AA: kontrast, fokus, klawiatura, nazwy przycisków, błędy formularzy, alternatywa dla grafiki.

W handlu elektronicznym dochodzi artykuł 18. Identyfikacja stron, bezpieczeństwo, płatność i podpis muszą dać się obsłużyć w sposób postrzegalny i zrozumiały. Checkout, którego nie da się dokończyć z klawiatury, jest tu pierwszym miejscem kontroli.

To, jak niedostępna strona gubi użytkowników niezależnie od ustawy, jest w tekście o RWD i WCAG 2.2. Techniczne elementy tej samej strony, w tym nagłówki i kontrast przy SEO, są w checkliście SEO dla Next.js.